kremy z filtrem -
się chwila słabości.
- Czy w Elenii nikt nie sypia w swoim własnym łóżku?
- To pewnego rodzaju osobliwość kulturowa. Nie jest to jednak tak powszechne zjawisko, jakby się mogło wydawać.
Tynian uniósł się nieznacznie w strzemionach i spojrzał w kierunku, gdzie Bevier i Kalten jechali obok siebie pogrążeni w rozmowie.
- Dostojny panie, coś ci poradzę - powiedział w zaufaniu. - Jesteście Eleńczykami i wydaje się, że tego typu sprawy traktujecie bez zbytnich uprzedzeń. W Deirze również podchodzimy do tego z pewną dozą wyrozumiałości, ale nie wtajemniczałbym pana Beviera. Rycerze Zakonu Cyriników słyną z pobożności - jak wszyscy mieszkańcy Arcium - i patrzą z wielką
niechęcią na tego rodzaju słabości. Pan Bevier to dobry wojownik, ale poglądy ma trochę zacofane. Jeżeli się uprzedzi, możemy później mieć z nim kłopoty.
- Zdaje się że masz rację - przyznał Sparhawk. - Pomówię z Talenem i poproszę, aby nie rozpowiadał wszem wobec o swym pokrewieństwie z Kurikiem.
- Myślisz, że będzie ci posłuszny? - zapytał Deirańczyk z powątpiewaniem.
- Nie szkodzi spróbować.
Minęli właśnie stojący przy spowitej mgłą drodze dom, z którego okien sączyło się zamglone, złociste światło, widoma oznaka, że chociaż wciąż było ciemno, to dla wieśniaków dzień już się zaczął.
- Jak długo będziemy jechać razem z kolumną? - zapytał Tynian. - Trzeba
kremy z filtrem by sporo nadłożyć drogi jadąc nad jezioro Randera przez Demos.
- Odłączymy się trochę później, gdy tylko upewnimy się, że nikt nas nie śledzi - odparł Sparhawk. - Tak sugerował Vanion.
- Czy poleciłeś komuś obserwować nasze tyły? Sparhawk skinął głową.
- Berit jedzie około pół ligi za nami - wyjaśnił.
- Myślisz, że któryś ze szpiegów prymasa zauważył nas, jak opuszczaliśmy zamek?
- Nie mieli na to zbyt wiele czasu. Minęliśmy ich, zanim zdążyli wyjść z namiotów. Tynian chrząknął.
- Jaką drogę planujesz obrać po zjechaniu z traktu? - zapytał.
- Myślę, że pojedziemy na przełaj. Drogi mogą być pod obserwacją. Jestem pewien, że Annias
podejrzewał, iż coś planujemy.
Jechali dalej przez rzednącą nocną mgłę. Sparhawk był zamyślony. W duchu przyznał, że ich pośpiesznie ułożony plan miał nikłe szanse powodzenia. Nawet jeżeli Tynianowi uda się przywołać duchy poległych Thalezyjczyków, to nie było pewności, czy któryś z nich będzie znał miejsce wiecznego spoczynku króla Saraka. Cała ta podróż może okazać się bezcelowa i jedynie marnowaliby czas, jaki pozostał Ehlanie. Nagle zaświtała mu pewna myśl. Popędził konia, by zrównać się z Sephrenią.
- Coś mi właśnie przyszło do głowy - rzekł do czarodziejki.
- Co?
- Czy zaklęcie, którego użyłaś do zamknięcia Ehlany w krysztale, jest powszechnie znane?
- Nie korzysta się z niego
prawie nigdy, ponieważ zmarszczki jest zbyt niebezpieczne. Może o nim wiedzieć kilku Styrików, ale na pewno żaden z nich nie odważy się go użyć. Czemu pytasz?
- Pomyślałem, że jeżeli nikt oprócz ciebie nie jest skory do użycia tego zaklęcia, to raczej mało prawdopodobne, aby ktokolwiek wiedział, iż ono działa tylko przez określony czas.
- To prawda.
- A więc nie ma kto powiedzieć o tym Anniasowi.
- Oczywiście.
- W takim razie Annias nie wie, że pozostało nam tak niewiele czasu. Myśli, że kryształ może wiecznie utrzymywać Ehlanę przy życiu.
- Nie jestem pewna, Sparhawku, czy daje to nam jakąkolwiek przewagę.
- Ja również, ale warto o tym
pamiętać. Pewnego dnia może nam się to przydać.
W miarę jak posuwali się do przodu, niebo na wschodzie się rozjaśniało, a mgła podnosiła i rzedła. Na około pół godziny przed wschodem słońca z tyłu oddziału nadjechał galopem Berit. Młodzieniec ubrany był w kolczugę i prosty, niebieski płaszcz, a topór bojowy spoczywał przytroczony rzemieniami do siodła. ,,Temu młodzianowi - pomyślał prawie z niechęcią Sparhawk - potrzebny będzie wkrótce solidny trening w posługiwaniu się mieczem i to zanim się zbytnio przyzwyczai do swego topora”.
- Dostojny panie Sparhawku! - Berit ściągnął wodze swego konia. - Z tyłu nadjeżdża kolumna gwardzistów. - Z jego wierzchowca unosiły się
zmarszczki -
|
